نه مستند و فیلم داستانی کوتاه و تخیلی، بازتاب‌دهنده فضای اواخر دهه ۱۹۷۰ آلمان هستند؛ به ویژه دوره دو ماهه در سال ۱۹۷۷ که یک بازرگان توسط فراکسیون ارتش سرخ (RAF) ربوده شد. این آدم‌ربایی برای آزادی رهبران اصلی این گروه، معروف به بادر ماینهوف، طراحی شده بود.

این فیلم با تلفیق شیوه‌های داستانی و مستند، موضعی انتقادی نسبت به فضای عمومی و بازسازی شهری فرانکفورت اتخاذ می‌کند. با وجود دغدغه‌های جدی ساختاری و سیاسی فیلم، حس شدید کلوگه از امر ابزورد، ذخیره‌ای از خوش‌بینی آرمان‌شهری را حفظ می‌کند.

روزویتها برای تامین مخارج همسر دانشجو و فرزندانش، یک کلینیک سقط جنین غیرقانونی را در فرانکفورت اداره می‌کند. وقتی او مجبور به تعطیلی مطب خود می‌شود، به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی روی می‌آورد.

یک مدیر جوان سیرک پس از اینکه پدرش که بندباز بود در یک حادثه در سیرک جان خود را از دست می‌دهد، سر از تلویزیون درمی‌آورد.

یک زن جوان آلمانی در پی پیامدهای فریبنده یک بازسازی ملی دگرگون‌کننده، به دنبال خوشبختی، رهایی و استقلال می‌گردد.